Niewiasta i Smok z Objawienia 12
część 1
Księga Objawienia w 12 rozdziale opisuje tajemniczą kobietę w zaawansowanej ciąży, mającą niebawem porodzić chłopca, który wyrośnie na mężczyznę posiadającego władzę, by „paść narody rózgą żelazną”. Jest to „hebraizm” – semicki skrót myślowy odnoszący się do upadku wewnętrznie skłóconego Izraela, co miało miejsce pod koniec wojny żydowskiej z Rzymem w sierpniu roku 70 naszej ery.
Jak możemy się domyślić, nie chodzi więc o literalną kobietę – Pismo Święte często porównywało kobietę do ludu wiernego Bogu (np. Sara, Estera, Rut) bądź odstępczego (np. Hagar, Jezebel). Apostoł Jan przebywający na wygnaniu na wyspie Patmos za cesarza Nerona opisuje dzieje prześladowanego Kościoła, który ma swój początek w Izraelu, a konkretnie w tzw. Reszcie Izraela – tych spośród Żydów, którzy oczekiwali nie politycznego wybawcę (jak zeloci wraz z religijnymi elitami Jerozolimy), ale obiecanego przez Boga Potomka [Rdz 3:15], który przyniesie poznanie Boga, obdarzy Pokojem i ustanowi rzeczywistość Bożego królestwa w sercach wierzących.
Kim jest więc ta kobieta? Jeśli ma porodzić Chrystusa (Izrael wydający na świat chłopca z łona Marii), zdecydowanie rozdział 12 nie jest o tym, co ma nadejść dopiero w przyszłości. To kolejny dowód na to, że Księga Objawienia nie dotyczy naszej przyszłości, ale opisuje ówczesną teraźniejszość, przeszłość i rychłą przyszłość dla chrześcijan pierwszego wieku.
„I ukazał się wielki cud na niebie: Kobieta ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd.” [Obj 12:1] Słońce, księżyc i gwiazdy są synonimami królów, władz i książąt Izraela – ta kobieta jest prawdziwym Izraelem. Gdy syn patriarchy Jakuba, Józef, miał sen o kłaniających mu się słońcu, księżycach i gwiazdach, Jakub nie pomyślał o astronomii, tylko o sobie, Rebece i braciach Józefa:
Śnił mu się jeszcze drugi sen i opowiedział go swoim braciom: Znowu śnił mi się sen, a oto słońce, księżyc i jedenaście gwiazd pokłoniły mi się.
Gdy opowiedział to swemu ojcu i swoim braciom, jego ojciec zgromił go i powiedział mu: Cóż to za sen, który ci się śnił? Czy ja i twoja matka przyjdziemy z twoimi braćmi, aby ci się kłaniać aż do ziemi? I jego bracia zazdrościli mu, ale jego ojciec rozważał tę sprawę.
Ciężarna kobieta opisana w 12 rozdziale księgi Objawienia, kobieta mająca porodzić mężczyznę, który miał być porwany do Boga, by paść narody „rózgą żelazną” NIE JEST WIZJĄ PRZYSZŁOŚCI.
Nie będzie W PRZYSZŁOŚCI „kobiety” mającej wydać na świat Chrystusa, by będąc przez zmartwychwstanie i wniebowstąpienie „porwanym do Boga” dokonał sądu nad narodami-plemionami odstępczego Izraela „rózgą żelazną”.
To wszystko wypełniło się ZA TAMTEGO POKOLENIA, dlatego anioł powiedział Janowi:
„Następnie oświadczył:
Te słowa są wiarygodne i prawdziwe. To Pan, Bóg duchów proroków,
posłał swojego anioła, aby UKAZAŁ swoim sługom TO, CO musi się stać JUŻ NIEDŁUGO.
Oto przychodzę WKRÓTCE!
Szczęśliwy ten, kto się trzyma słów proroctwa zawartego w tym zwoju. I dodał:
NIE TRZYMAJ [NIE PIECZĘTUJ]
w tajemnicy słów proroctwa tego zwoju.
CZAS bowiem jest BLISKI.”
Objawienie 22:6-7, 10 SNP
Każdy chrześcijanin przyzna, że tą kobietą „mającą porodzić” była Resztka Izraela, pierwszy Kościół prześladowany przez Smoka – starodawnego węża z Rdz 3. I znowu, czy chodziło o realnego „smoka”?
KTO PRZEŚLADOWAŁ JEZUSA I JEGO UCZNIÓW?
Już na tym samym przykładzie widzimy, że Objawienie Jana nie może być rozumiane czysto futurystycznie, ale że mówi o rzeczywistości pokolenia do którego pisał za życia będąc na wygnaniu za Nerona (lata 60-te pierwszego wieku).
„NA NIEBIE ukazał się WIELKI ZNAK: kobieta ubrana w słońce,
z księżycem pod stopami,
w wieńcu z dwunastu gwiazd na głowie.”
Objawienie 12:1 SNP
Jeśli nie znamy alegorycznego języka Starego Testamentu, będziemy czytać tę księgę jak dobre sci-fi z elementami fantasy. Znaki i cuda były obiecane pierwszemu Kościołowi dla Izraela, by uwierzył w posłannictwo Jezusa.
Piotr w Dzień Pięćdziesiątnicy to wyjaśnił:
„Tu chodzi o to, CO ZAPOWIEDZIAŁ PROROK Joel:
Oto w DNIACH OSTATECZNYCH — mówi Bóg — WYLEJĘ z mego Ducha na wszelkie ciało.
Prorokować będą wasi synowie i córki. Wasza młodzież mieć będzie WIDZENIA, a waszym starcom dane będą SNY.
Nawet na moich niewolników i niewolnice wyleję w tych dniach z mego Ducha i będą prorokować!
Dokonam CUDÓW NA NIEBIE, wysoko, a także ZNAKÓW NA ZIEMI, nisko —
krew i ogień oraz kłęby dymu!
SŁOŃCE przemieni się w CIEMNOŚĆ, a KSIĘŻYC w KREW,
zanim nadejdzie dzień Pana,
wielki i wspaniały.
WTEDY każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony.”
Dzieje Apostolskie 2:16-21 SNP
Słońce przemienione w ciemność, księżyc w krew, spadające gwiazdy 
powiązane są tu ZE SNAMI, z widzeniami – jako „znaki”. Syn patriarchy Jakuba, Józef, pierwszy śnił o słońcu, księżycu i gwiazdach KŁANIAJĄCYCH MU SIĘ. Jego ojciec nie interpretował tych znaków ASTRONOMICZNIE:
„Potem miał jeszcze jeden sen. Ten również wyjawił braciom:
Posłuchajcie, znów miałem SEN. Tym razem KŁANIAŁO mi się SŁOŃCE, KSIĘŻYC i jedenaście GWIAZD! Gdy opowiedział o tym ojcu i braciom,
ojciec upomniał go nawet:
Co też znowu ci się przyśniło?! Czy JA, twoja MATKA i BRACIA mamy przyjść i pokłonić ci się do ziemi?”
[Rdz 37:9-10] SNP
Kobietą w wizji Jana jest Pierwszy Kościół, któremu musi pokłonić się odstępczy Izrael ze Świątynią i kapłaństwem lewickim.
Kapłaństwo stało się CIEMNOŚCIĄ, nauki nauczycieli Izraela – KRWIĄ (nieczystością), gwiazdy – autorytety polityczno-religijne SPADŁY Z NIEBA – zostały usunięte z duchowej rzeczywistości Boga z powodu odrzucenia Chrystusa.